Çanakkale

Çanakkale, bir başka şehir.

İlk defa gidiyorsanız sizi bir çarpar önce. Ne olduğunu pek anlayamazsınız. Eğer öğrenciyseniz ve önünüzdeki iki veya dört yılı Çanakkale’de geçirekceksiniz. Önce bir çaresizlik kaplar yüreğinizi. Çünkü yaşınız genelde küçüktür. Toysunuzdur. Evin dışına yeni çıkıyorsunuzdur. Kimbilir ne yapacaksınız önünüzdeki onca yıl bu yabancı şehirde? Gerçekten de benim için çok zor oldu. Hayatında bir kereliğine iki haftalık bir süreyle sadece evinden ve yaşadığı semtten ayrı kalmış ben, sanki denizden çıkmış balıktım ilk yalnız günümde. Ağır geliyordu soğuk yapılı insanları, tanımadığım diğer öğrencilerin sohbetleri ve yalnız geçen ilk günüm.

Yazının Devamı..

Kız Kulesi

Dünya, nasıl bir dünya, insan nasıl bir şey? Geceler, gündüzler..

Saat sabaha karşı 04:15…

Saat bu kadar geç olunca insan yaşamı ya normalde pek yapmadığı üzere sorguluyor veya daha sık sorguluyor.  Hayat nedir? Ben kimim? Bu hayat benim mi? Veya uçtum mu ben? : )

Şaka bir yana bu saatler düşünmeyi sevenler için en güzel saatler gibi geliyor bana. Eğer uyuklamıyorsa insan, ayaktaysa, birşeylerle uğraşıyorsa irdelemeleri de fazlasıyla kuvvetli oluyor. Gün içinde gün ışığı bile hislerinize ve düşüncelerinize yoğunlaşmanızı engelleyebilir. Ama geceleyin odanın ışığı tersine yardımcı olabiliyor insana.

Yazının Devamı..