Barış

Hükümetin Kürt Açılımı’nı meclise taşımasının ardından tartışmalar giderek hız kazanmış durumda. Öncesinde neden açılım 10 Kasım gününe denk getirildi deniyordu. Şimdi bu tartışma yerini açılımın içeriğine bırakmış durumda. Muhalefet denilen garibanlar, siyaset acizleri tüm hızla engellemelere devam ediyorlar.

Yazının Devamı..

Atatürk

Bugün 10 Kasım.. Mustafa Kemal Atatürk’ün yıllar önce yoktan var ettiği ülkesine veda ettiği gündü. Zor zamanlarda çok şey yaptığı ortada. Keşke ardından gelenler de onun gibi bilime, eğitime, medeniyete daha çok önem vermiş olsalardı. Ondan sonra gelenler, derin devlet, yolsuzluk ve benzeri en gereksiz işlerle meşgul oldular. Şimdi bulunduğumuz yer ortada. Milliyetçiliğe karşıyım ama Atatürk milliyetçiliğini anlıyorum. Atatürk’ten sonra kendini unuttu bu millet, bu devlet..

Bugün kü Milliyet’te Can Dündar’ın bir zaman önce Erdal İnönü ile yaptığı röportajı okudum. Orada merak edilen bir sorunun cevabı aranmıştı. İsmet İnönü ile Mustafa Kemal arasındaki son zamanlarda ortaya çıkan ayrılıktan bahsedilmiş. Erdal İnönü, bu ayrılığı şöyle özetlemiş: Babam ile Atatürk hemen hemen bir çok konuyu, öneriyi, yeniliği bir araya gelir tartışırlardı. fikir yürütme üzerine yapılan bu tartışmalar gönül kırma cinsinden değildi. Ancak bir süre sonra Atatürk’ün sağlık durumu nedeniylebir nebze gerilmiştir bu ilişki. İsmet İnönü’nün kabinesindeki bakanlar onun olduğu sofralarda eleştirilmeye başlanmıştır.Beraber yer aldıkları bu sofralarda bakanlara talimatlar verilmesinin sümesi üzerine İsmet İnönü “sofralarda verilen talimatlarla bu iş olmaz” der ve ilişkileri o gün gerilir adam akıllı. Atatürk bu sözleri affetmeyecektir.

İki cengaver, o günden sonra eskisi gibi olamazlar. Zaten yaşları da ilerlemiştir. Ama yine de asıl konuşulması gereken o güne kadar yaptıklarıdır. Yanlışları da olmuştur bu iki liderin ama yine de zor zamanlarda çok iş başarmışlardır. Erdal İnönü, “asıl konuşulması gereken neden küstüler değil, nasıl bunca zaman yanyana mücadele ettiler sorusudur” demiştir bu konuda. Bu tespit son derece yerindedir.

Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk, iyi çözümlenmesi gerek bir kişiliktir. Ama ülkemizdeki mevcut anlayış yüzünden ezbere söylenen şiirler ve sözler dışından pek anlaşılamamıştır. Ne acıdır ki Türkiye’de Atatürk demek bir ezber durumu demek olmuştur. Eşim çocuklara Atatürk’ü anlattığında onların ağladığını hemen her yıl anlatır bana. Çocuk Atatürk’e karşı bir duygu geliştirebiliyor daha ana sınıfı çağında. Ancak bunun yönlendirilmesi gerekiyor bana göre.

Çocuk, Atatürk’ü tanıyor. Ama bir yerden sonra Atatürk’ü bilimsel veya insani yönüyle değil, şatafatıyla, dayatılan sözleri ve yaşam öyküsü ile, tabular ile öğrenmek zorunda kalıyor. Ben çok az insan gördüm Atatürk’ün bazı fikirlerini kendisine rehber olarak almış olan. Mesela bunlardan ilki öğretmen olan eniştemdi. Çalışma masasında klişe olmadan, dikkatini çekebilecek bir şekilde Atatürk’ün güçlü, ilham verici bir kaç sözünü yazılı olarak karşısında tutardı. Bunun yanında gördüklerim hep Atatürk’ün heykelleri ve portreleri gibi olması gerektiği için asılan, barındırılan şeylerden öte değildi.

Yazının Devamı..

Can Dündar çok severek ve sayarak okuduğum kişilerin arasındadır. Araştırmacı yönü ile Türkiye gazetecilik hayatına katkısının müthiş olduğunu düşünüyorum. Çoğu zaman haklının hakkını vermesi ise bana göre en asil yönüdür kendisinin. Onu Atatürk’ün son günlerini anlattığı Sarı Zeybek Belgeseli ile tanımıştım. Liseye gidiyordum. Sabah kitabı bitirebilmek için okula geç gitmiştim. Kitap bittiğinde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Kitaba öylesine yoğunlaşmıştım ki bir filmden bile çok daha fazla etkilemişti beni. Bir liderin ölüşüne ancak o kadar üzülebilirdim vefatından yıllar sonra. Yazının Devamı..